Okresy warunkowe w języku angielskim odgrywają ważną rolę i są konstrukcją często stosowaną. Najprościej mówiąc, są to zdania złożone, które wyrażają, iż pewna czynność zostanie wykonana (bądź nie) w zależności od podanego warunku. Czasami mogą być utożsamianie z trybem przypuszczającym, innym razem z wyrazem życzenia bądź żalu, jeszcze w innych przypadkach wyrażają ogólnie znane prawdy w formie przyczynowo-skutkowej bądź hipotetyczne stwierdzenia. Przyjrzyjmy się teraz ogólnym własnościom okresów warunkowych.

W języku angielskim istnieją 4 podstawowe okresy warunkowe oraz okresy mieszane. Różnią się one prawdopodobieństwem oraz użyciem innych czasów w poszczególnych zdaniach składowych. O tym, kiedy używać którego okresu oraz jak je tworzyć będzie w kolejnych, osobnych artykułach. Teraz trochę informacji ogólnych.

Każde zdanie okresu warunkowego zbudowane jest według następującego schematu:

If … (zdanie warunkowe) , (przecinek) … (zdanie wynikowe).

Co w języku polskim wygląda mniej więcej tak:

Jeśli … , to …

Możemy zamienić kolejność zdań składowych. Wówczas nie oddzielamy ich przecinkiem:

(Zdanie wynikowe) … if … (zdanie warunkowe).

Zdanie warunkowe nazywane jest if clause, natomiast zdanie wynikowe main clause.

Spójnik if (jeśli, jeżeli) używany jest w okresach warunkowych najczęściej, jednak oprócz niego można używać także innych spójników, np.:

unless (jeśli nie, chyba że)

provided, providing (pod warunkiem, że)

when (kiedy)

To tyle, jeśli chodzi o wiadomości ogólne. O szczegółach okresów warunkowych znajdziecie w osobnych artykułach. Oprócz okresów warunkowych istnieją także inne sposoby wyrażania warunków, hipotez i przypuszczeń, ale o tym także w osobnych publikacjach.